مردانی که تعداد اسپرم آنها کمتر از 10 میلیون در میلی‌لیتر است و اختلال عملکرد جنسی دارند یا یافته‌های بالینی آنها نشان دهنده آسیب‌شناسی غدد درون‌ریز است، باید سطح هورمون‌هایشان بررسی شود. آزمایش‌های اولیه باید شامل اندازه‌گیری تستوسترون کل سرم (8 تا 10 صبح) و هورمون محرک فولیکول (FSH) سرم باشد. اگر تستوسترون کل پایین باشد (کمتر از 300 نانوگرم در میلی‌لیتر)، اندازه‌گیری دوم تستوسترون کل و آزاد، هورمون لوتئینیزه کننده سرم (LH) و پرولاکتین باید انجام شود. بیمارانی که نتایج آزمایش آنها در حد مرزی است، باید آزمایش‌های خود را تکرار کنند. غربالگری اولیه هورمونی برای همه بیماران ناباروری مرد توصیه می‌شود.

تعداد کم اسپرم، تستوسترون کم، FSH بالا و LH بالا: این الگو نشان‌دهنده هیپوگنادیسم هیپوگنادوتروپیک اولیه است که هم بر اسپرماتوژنز و هم بر عملکرد سلول‌های لیدیگ تأثیر می‌گذارد. ناهنجاری‌های کروموزومی، مانند سندرم کلاینفلتر و ریزحذف کروموزوم Y (تعداد اسپرم کمتر از 5 میلیون در میلی‌لیتر)، باید از طریق کاریوتایپ رد شوند. سایر علل شامل بازماندگان درمان‌های سرطان، مانند پرتودرمانی یا شیمی‌درمانی؛ ترومای بیضه؛ پیچ‌خوردگی بیضه؛ یا عفونت‌هایی مانند اوریون است.

تعداد کم اسپرم، تستوسترون طبیعی، LH طبیعی و FSH بالا: این الگو، آسیب لوله‌های منی‌ساز را بدون اختلال عملکرد سلول‌های لیدیگ و اسپرماتوژنز غیرطبیعی مشکوک می‌کند.

تعداد کم اسپرم، تستوسترون کم، FSH طبیعی یا پایین، و LH طبیعی یا پایین یا هیپوگنادیسم هیپوگنادوتروپیک: در چنین مواردی، بررسی سایر کمبودهای هورمون هیپوفیز، از جمله عملکرد تیروئید (T4 آزاد)، کورتیزول در ساعت 8 صبح و سطح پرولاکتین بسیار مهم است. سطح بالای پرولاکتین نشان دهنده تومور ترشح کننده پرولاکتین است.

تعداد کم اسپرم، تستوسترون بالا، LH بالا و FSH طبیعی: این الگو می‌تواند نشان دهنده سندرم عدم حساسیت نسبی به آندروژن در مردان باشد. مردان مبتلا به این بیماری ممکن است به دلیل عملکرد نامناسب گیرنده آندروژن، ژنیکوماستی داشته باشند و طیف وسیعی از تظاهرات تناسلی، از هیپوسپادیاس تا دستگاه تناسلی مردانه طبیعی، را نشان دهند.

تعداد کم اسپرم، تستوسترون طبیعی، LH طبیعی، FSH طبیعی و اندازه طبیعی بیضه: انسداد دستگاه تناسلی را ارزیابی کنید.

فقدان مادرزادی مجرای دفران، که از طریق معاینه فیزیکی و pH پایین مایع منی شناسایی شده و با سونوگرافی اسکروتوم یا ترانس رکتال تأیید می‌شود، اغلب با جهش‌های فیبروز کیستیک که با آزمایش ژنتیک یا فقدان کلیه تأیید می‌شوند، مرتبط است.